Elif oturdğu yerden yavaşça kalktı. Hakan şimdi gelir diye düşündü. Üzerine montunu giydi. Çantasını aldı. Kapıda Hakan'ı beklemeye başladı. Hakan gelince o da arabaya bindi ve hızla yola çıktılar. Konuşamıyorlardı. Sorular kafalarında uçuşuyordu. Ama ses haline dönüşemiyordu. Sanki dakikalar geçmiyor, yerinde sayıyordu. Aslında gün akşam olmuştu bile. Gidecekleri yere artık az kalmıştı. Hakan sonunda "geldik artık" diyebildi. Elif oturduğu koltukta doğruldu. Kocasını merak ediyordu. Ölmüştü. Yani polis öyle demişti. Acaba ölmeden önce ne düşünüyordu? Yanında ki o genç bayan kimdi? Ne konuşuyorlardı? Kimbilir belki hiç öğrenemeyecekti. Bu nasıl bir gündü? Yağmur yağmıştı. Hafif bir esinti vardı. İçi ürperdi.Araba park ederken bir tuhaf his kapladı tüm bedenini.
Aradan bir kaç dakika geçtikten sonra konuyla ilgilenen polisi buldular. Polis memuru onları bir odaya götürüp oturmalarını söyledi. Sessizce söylenenleri yaptılar.
Polis Elif'e dönüp "Eşinizin arabası yola dökülen mıcır nedeniyle kontrolden çıkmış ve karşı istikamete geçip diğer yönden gelen araba ile çarpışmış. Diğer arabadaki yaralının durumu iyiye gidiyor" diye anlatmaya başlamış. Sonra da evraklara şöyle bir bakıp tekrar Elif'e döndü. "Acaba eşinizin yanındaki bayanı tanıyormuydunuz?" diye sordu.
Elif gözlerinden akan yaşlara hakim olamadan kafasını sallayarak "hayır" diyebildi. Bunun üzerine polis "Sanırım bayan 20 - 25 yaşlarında, kumral, açık kestane saçlı, yeşil gözlü, biraz eşinize de benziyor aslında" diyince Elif gözlerini faltaşı gibi açılmış bir şekilde Hakan'a dönüp şaşkınlıkla bakakaldı.
